ای ساحل آرامشم!

عاشق:«ليک افسوس ! چون مارم اين درد

ميگزد بند هر بند جان را

پيچم از درد بر خود چو ماران

تنگ کرده به تن استخوان را

                           من چگونه دل خود فريبم

قلب من نامه آسمانهاست

مدفن آرزوها و جانهاست

ظاهرش خنده های زمانه

باطن آن سرشک نهانهاست

                        چون رها دارمش؟ چون گريزم؟

همرها! باز آمد سياهی٬

می برندم به خواهی نخواهی.

می درخشد ستاره بدانسان

که يکی شعله رو در تباهی

                       می کشد باد ٬ محکم غريوی.

زير آن تپه ها که نهان است

حاليا روبه آوازه خوان است

کوه و جنگل بدان ماند اينجا

که نمايشگه روبهان است

                             هر پرنده به يک شاخه در خواب»

برگزيده از افسانه نيمايوشيج

  
نویسنده : حسین ; ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٩/٤
تگ ها :