وقت

وقت آن شد که به زنجیــر تو  دیوانه شویــم
بنــد را برگسلیـم از هــمه بیـــگانه شویــم
جان سپـاریـم دگـر ننـگ چنیـن جـان نکشیم
خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم
سخــن راست تــو از مردم دیــوانـــه شنـــو
تــا نمــیریــم مپـــندار که مردانـــه شویــم.

  
نویسنده : حسین ; ساعت ٥:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٥/۳
تگ ها :