تلخ بازی قمر در عقرب

تئاتر زیبا و آموزنده ای بود به خصوص برای اهالی تازه کار عرصه تئاتر.بخش های مختلف این اثر قابل توجه و قابل نقد اند.

قصه مشخصا الگوپذیری بسیاری از کلیشه های ادبی رایج در ادبیات فارسی داشت که نغمه ثمینی به شکل تلفیقی از اصطلاحات مدرن و انواع آرایه های ادبی کهن آنرا به شکل شادابی در اختیار تماشاگر قرار میدهد...بازیها گرچه فراتر از تئاتر دانشجویی اند اما هنوز فاصله بسیاری دارند تا به تکامل برسند و از نظر من بسیاری از حرکات و بازیهای آماتور در این اجرا سبب جذابیت اثر شده است.بازی راضیه فلاح در نقش تلخک که جایزه نقش اول را یدک می کشید شاخص ترین بازی بود و بازی آرش آرمون بعد از آن توجه و تشویق مخاطب را به همراه داشت.اجرای کمدی آرش در نقش عبدالقادر خلیفه عرب من را به فضای ترم های اول دانشگاه برد که آرش با کلام طنز و لهجه عربی خواب را تا صبح حرام ما می کرد...از بخش های نمونه این کار ــ‌ که نمود ذهن خلاق مهندسی و علی الخصوص پلی تکنیکی بودــ طراحی زیبای صحنه خصوصا در سه بخش: بازی عروسکی--زندان چینی و تابلوهای چینی بود....موسیقی این اثر بسیار ساده و با ابزار ساده طرح شده بود که علی رغم همه خسته نباشیدی که باید به نریمان مصطفوی گفت به من یکی نچسبید...و بالاخره کارگردانی اثر بسیار فکورانه و البته با آزادی عمل بازیگران بود.

پ.ن: یه بار کم بود واسه دیدنش.

  
نویسنده : حسین ; ساعت ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱/۳۱
تگ ها :