دلدله

میدان از تو خالی تر شده است. چه خوب است که زود  باختی. چه لذتی می برم که صدای ضجه هایت٬ گریه هایت را می شنوم. سطر سطر وجودم را پاک کردم از تو٬ پاک تر کردم از تو!!

توبه نمی کند اثر٬ مرگ مگر اثر کند.

سهم چشمان تو آرامشی جاودانه شد سهم من غروب. هر وقت گریه هایم بس بود بگو. بگو تا های های بعدش را شروع کنم. انگار تمامی ندارد این قصه ما. رخنه کردن تو در وجود من درست مثل «تئوری رسوخ» است در درس انتقال جِرم.

  

نویسنده : حسین ; ساعت ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٧/٢٧
تگ ها :