وبی مظلوم من

خودم که اصلا راغب نیستم ولی به زور فورمت آدرس اینجا٬٬ اسمش را گذاشته ایم وبلاگ.دیروز شرق با مدیر بلاگفا مصاحبه ای کرده بود.مهندس گفته بود در بلاگفا وبلاگها اگر تا ۴۵ روز به روز نشوند خود به خود حذف می شوند.خدا رو شکر سفره ما در پرشین بلاگ پهن است.خدا برکت به این پرشین بلاگ بدهد..عمری داره واسه خودشو اعتباری...بزن زنگو

 درینگ درینگ

وجود کاراموزی بهانه خوبی واسه در رفتن از زیر نوشتن بود.شاید واسه خودتون بگین کی می خونه؟ ولی حقیقت اینه که اولین مخاطب این وبلاگ منم و گاهی خودم فحش میدم که چرا ننوشتم.بگذریم...

این روزها و پست های چند ماه اخیر همه شده اند ذهنیات من..و اکثرا مطالبی است که وبلاگ را از ذاتش خارج و شبیه چرک نویسهای یک نویسنده می کند.اما همین چرک نویس ها گاهی ذهن من را سامان میدهد.و شاید وبلاگ٬ کم مخاطب و گاهی روزها بی مخاطب باشد٬ ولی خواندن مطالبی که گاهی تعجب ميکنم که خودم نوشته مشون٬ خیلی لذت بخش و تامل برانگیزه.

این روزها دلم میخواست کاش وبلاگی داشتم تا از نگاه رئال خودم به مسائل روز٬ خصوصا سیاسی اجتماعی می پرداختم.ولی نه من توانش را دارم نه وقتش و نه دلم از این خرابه کنده می شود...

بنابراین....

هیچی ولش کن.

پ.ن: اینجا نیاز به یه گرد گیری اساسی داره..دستمال میخوام با یه نمه اشک.

  
نویسنده : حسین ; ساعت ۳:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٦/۳
تگ ها :